Logowanie

Kiedy dziewczynka chce być chłopcem, a chłopiec dziewczynką 

Dzieci w coraz młodszym wieku zaczynają źle się czuć z powodu swojej płci. Chłopcy nie chcą być chłopcami, dziewczynki dziewczynkami. Dlaczego dzieci w tak młodym wieku chcą zostać transseksualistami?

Cormac O’Dwyer zaczął ósmą klasę jeszcze jako dziewczyna o imieniu Amber. Jednakże tylko imię mówiło o jego kobiecości. Wszystko inne: zachowanie, wygląd, ubiór wskazywały na chłopaka. „To było dziwne” powiedział Cormac. „Miałem wtedy umięśnione ramiona, podwinięte rękawy i trzymałem łokcie na stole”. Matka Cormaca Julia, wspomina, kiedy ludzie mówili o Amber zaimkami męskimi. Wtedy Julia czuła się zobowiązana do naprawiania tego błędu, który pozostawiał po sobie speszenie i wytrącenie z równowagi. 

Jednakże takie błędy były najmniejszym powodem do zmartwień Cormaca podczas jego transformacji z kobiety w mężczyznę. Musiał on nosić niewygodny pas, pozwalający spłaszczyć jego klatkę piersiową, wielokrotnie musiał odmawiać wypadów ze znajomymi, musiał nosić ze sobą telefon komórkowy w razie aktów przemocy pod adresem jego osoby. Następnie doszło jeszcze leczenie: zastrzyki z testosteronu i zabiegi chirurgiczne. 

Aktualnie 16- letni Cormac jest jednym z coraz większej ilości młodzieży w Kanadzie, u których zdiagnozowano zespół dezaprobaty płci lub transpłciowość. Dzieci z takim zespołem czują silne, głębokie i nieprzezwyciężalne uczucie niezadowolenia z posiadanej płci. Cormac wspomina swoje przedstawienie się w grupie doradztwa dla młodzieży lesbijek, gejów, biseksualistów, transseksualistów w Lord Bing Secondary School. „Oni jakby wiedzieli, że od zawsze chciałem być facetem. To tam po raz pierwszy wyjaśniono mi, co to jest transseksualizm i porozmawiano z moją mamą” wspomina Cormac. 

Julia bardzo dobrze pamięta ten dzień i to jak trudno było jej się pogodzić z decyzją swojego najstarszego dziecka. „Nie wiem jak to opowiedzieć. To bardzo trudna rzecz dla każdego rodzica. Trudne do zrozumienia jest też dla kogoś, kto nie jest transseksualistą. Aby to pojąć trzeba wiedzieć, co znajduje się w środku tej osoby” mówi Julia. 

Leczenie zespołu dezaprobaty płci jest leczeniem dość kontrowersyjnym. Niektórzy eksperci uważają, że najlepszym sposobem na to, aby pomóc dzieciom i młodzieży jest przekonanie ich, aby zaakceptowali swoje ciało i nie poddawali się terapiom, które spowodują drastyczne zmiany fizyczne. Cormac mieszka w Vancouver gdzie działa dziecięcy endokrynolog dr Daniel Metzger oraz B.C Transgender Care Group. To luźno zorganizowana grupa, której członkiem jest właśnie dr Metzger. Jest on także często jedynym opiekunem dla transseksualnej młodzieży i oferuje on najszerszy pakiet usług medycznych dla nastolatków z zespołem dezaprobaty płci w Kanadzie. 

Metzger uważa, że najlepszym sposobem leczenia dla nastolatków, u których zdiagnozowano zespół dezaprobaty płci jest terapia hormonalna: albo blokery, zatrzymujące proces dojrzewania, albo po okresie dojrzewania hormony, które fizycznie zmienią ciało w sposób, który będzie odzwierciedlał wybraną płeć. Dla niektórych nastolatków, takich jak Cormac, którzy są stabilni psychicznie i emocjonalnie i mają wsparcie rodziny taka transformacja może być dodatkowo uzupełniona o zabiegi chirurgii plastycznej. 

Doktor Metzger twierdzi, że bez podjęcia leczenia droga nastolatków do dorosłości może być istną torturą. Świadczy o tym bardzo wysoki wskaźnik prób samobójczych wśród młodych ludzi w wieku 18-44 lat, o czym mówią wyniki ankiety z 2010 roku National Transgender Discrimination Survey Report on Health and Health Care. 

Cormac nadal zastanawia się nad tym, jakie życie mógłby teraz wieść, gdyby nie zdecydował się na zmianę płci. Na chwilę zatrzymuje się przy tych przemyśleniach i ogłasza, że „Prawdopodobnie miałbym teraz myśli samobójcze”. Obecnie jest dużo spokojniejszą osobą, wolną od obsesji bycia chłopakiem. „Zanim zmieniłem płeć myślałem o tym, co minutę. Teraz czuję się wolny i nie zaprzątam sobie tym głowy” wyznaje Cormac. Uczucie spokoju przychodzi również po tym, jak uda się podzielić z kimś zaufanym tą tajemnicą. 

Eksperci od transpłciowości tacy jak profesor Harvard Medical School, endokrynolog i zastępca dyrektora Szpitala Dziecięcego w Bostonie dr Norman Spack mówi, że zespół dezaprobaty płci i transpłciowość to jedna z chorób najbardziej postępowych na świecie. Doktor Spacz przed skierowaniem młodzieży do doktora Metzgera na terapię hormonalną musi upewnić, że są oni całkowicie zdrowi psychicznie. Dziecko z zespołem dezaprobaty płci często walczy z anoreksją i depresją. Cormac również musiał przejść badania psychiatryczne. Specjaliści musieli ocenić i zatwierdzić jego gotowość. Operacja odbyła się tydzień po jego 15. urodzinach co jednocześnie czyni go jedną z najmłodszych osób, które przeszły operację zmiany płci.  

Niektórym specjalistom nasuwa się jednak pytanie czy taka metamorfoza jest odpowiednia dla tak młodych pacjentów. Psycholog Kenneth Zucker otwarcie martwi się tym, że to „ właśnie Internet otworzył przed dziećmi świat informacji na temat orientacji płciowych. Dzieci i młodzież mogą uważać, że transpłciowość jest po prostu modna i że lepiej być transseksualistą niż homoseksualistą”. Zucker w swojej pracy widzi co najmniej 50 nowych przypadków zespołu dezaprobaty płciowej w ciągu roku czyli „czterokrotnie więcej niż w porównaniu z tym co było 30 lat temu”.  Aby zilustrować swój punkt widzenia, Zucker opisuje jedną ze swoich 15-letnich pacjentek, która jako „chłopczyca” przyciągała do siebie inne dziewczyny. Taka osoba myśli sobie, że „Byłoby łatwiej, gdybym był chłopcem, przyciągałbym wtedy dziewczyny i nie byłbym za to wyśmiewany” tłumaczy Zucker.

Zucker ostrzega również, że zaburzenia rozwoju takie jak zespół Aspergera, który jest formą autyzmu, charakteryzującym się powtarzaniem wzorców zachować i zainteresowań może również wywołać zaburzenia płci. „Dzieci z zespołem Aspargera mogą dostać obsesji na punkcie konkretnego pomysłu i może to być dla nich niebezpieczne” tłumaczy Zucker.

Nie dziwi zatem fakt, że biorąc pod uwagę to wszystko Kenneth Zucker nie zatwierdza operacji zmiany płci od razu, tylko woli zaczekać do momentu kiedy dzieci skończą 13 lat, bowiem podanie hormonów ma skutki nieodwracalne. 

Doktor Norman Spack doskonale zna motywy działania Zuckera, bowiem zwykla bywa tak, że dzieci w 80% zmienia zdanie, a jedynie u 20% z nich utrzymuje się niezmienne. Nie pochwala jednak metod, jakie stosuje Zucker i uważa, że takiego typu terapia może zniszczyć psychikę dziecka. Zucker zachęca dzieci do zabawy i ubioru zgodnie z jego biologiczną płcią, aby pomóc im wyrosnąć z zespołu zaburzenia płci. 

Pojawia się pytanie: co jest przyczyną zespołu dezaprobaty płci? Lekarze i naukowcy na całym świecie są oszołomieni tak szybkim postępem choroby. Według Peggy Cohen- Kettenis, profesor psychologii medycznej z Free University Medical Centre w Amsterdamie, uważanej za jednego z największych ekspertów w dziedzinie problemów transpłciowych u młodzieży uważa, że istotną rolę w tym może odgrywać genetyka. Odpowiedzialne za to mogą być nieprawidłowe poziomy hormonów płciowych w życiu płodowym, podczas rozwoju płodu lub receptory w mózgu, które są bardzo wrażliwe na hormony rozwojowe. Cohen- Kattenis wskazuje też na wyniki badań osób z zespołem dezaprobaty płci, które poddały się rezonansowi magnetycznemu. Badania wskazują, że mózgi osób transseksualnych mają uderzające podobieństwo do mózgów płci, z która się identyfikują. 

Meztger wspomina też, że dla niektórych kobiet, które stały się mężczyznami, widzące po raz pierwszy fizyczne zmiany, jakie zaszły są zszokowane. Dlatego w pierwszej kolejności podaje się blokery, których skutki są odwracalne. Mogę one być podawane pacjentom w wieku od 10 lat. Takie leczenie zmienia kierunek rozwoju seksualnego, ale też tymczasowo eliminuje płeć pacjentów, dzięki czemu dzieci czują ogromną ulgę. Taka terapia kosztuje 400 dolarów miesięcznie i można ją przerwać w dowolnym momencie, co pozwala wznowić dojrzewanie.

Dla ludzi takich jak Cormac, którzy przeszli już dojrzewanie zalecana jest terapia hormonalna. Taka terapia polega na doustnym przyjmowaniu estrogenów, lub tak jak w przypadku Cormaca testosteronu. 

Metzger wspomina: „Spotkałem wiele osób, które obecnie mają po 20, 30 lat i patrzą na mnie jak na zbawiciela. Praktykę zacząłem 12 lat temu i żaden z moich pacjentów nie żałował tego co zrobili. Ciągle mi powtarzają, że gdyby nie spotkali takiej osoby jak ja, to teraz ich życie wyglądałoby zupełnie inaczej”. Lekarz broni wczesnej interwencji twierdząc, że może to zapobiec depresji i obsesji w przyszłości. 

Niemniej jednak eksperci w zakresie zdrowia psychicznego z Transgender Care Group są ostrożni, jeśli chodzi o zatwierdzenie ostatecznej zmiany płci, która jest nieodwracalna i która jednocześnie jest końcowym etapem terapii. Zabieg chirurgiczny Cormaca był jednym z pięciu zatwierdzonym przez Medical Services Plan w ciągu ostatnich 20 lat, o czym wspomina doktor Gail Knudson, jeden z psychiatrów Transgender Care Group. 

Nastolatki muszą najpierw ukończyć pełne dwa lata w życiu płci, którą wybrali. Angażują się oni w szkole, w prace społeczne dotyczącej jednej z płci. „To najlepsze rozwiązanie dla młodzieży. Dzięki praktycznemu doświadczeniu w wybranej płci zrozumieją jak zmienia się ich tożsamość, nie tylko wewnętrznie, ale też zewnętrznie: fryzura, ubranie, przekonania”  mówi Knudson. 

Nie wszyscy nastolatkowie mają takie wsparcie w rodzicach jak Cormac. Wielu z nich sprzeciwia się transseksualności ich dzieci i odmawiają zgody na terapie hormonalne lub blokerami, czasami wyrzucają dzieci z domu. Większość nastolatków będących pod opieką Metzgera jest tam bez wiedzy rodziców. Metzger wraz z Transgender Care Group ma pozwolenie na to, aby zapewnić opiekę dla chorych bez zgody ich rodziców na czas nieokreślony. 

Doktor Metzger wzdycha, kiedy zastanawia się nad tym jak trudne dla rodziców jest przyjęcie do świadomości, że ich dziecko ma zespół dezaprobaty płci. 

W Toronto Kenneth Zucker obserwuje dzieci w wieku 5 lat, które wykazują wczesne oznaki transseksualności. Pojawiają się wtedy niekonwencjonalne zachowania: mały chłopiec woli bawić się lalką niż samochodami, woli korony niż kaski hokejowe. Jednakże 80% jego pacjentów w wieku dojrzewania zmienia upodobania i zaczyna interesować się tym, co w rozumieniu wielu pasuje do danej płci. 

Knudson kwestionuje pogląd, że zespół dezaprobaty płci jest chorobą psychiczną. „Jeśli byłaby to choroba psychiczna to po podaniu odpowiednich lekarstw uspokoiłoby się to. Tak się jednak nie dzieje” mówi. 

Nastolatki takie jak Cormac nie dbają o przyczynę ich dezaprobaty płciowej. Bardziej koncentrują się na teraźniejszości. Cormac zaznacza, że teraz może skupić się na swojej karierze aktorskiej, zdobywaniu dobrych stopni w szkole. Nie musi już ciągle myśleć o swojej obsesji. Obecnie jest on po prostu szczęśliwy we własnej skórze i czuje się jak każdy nastoletni chłopak.

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

1°C

Toronto

Mostly Cloudy

Humidity: 63%

Wind: 30.58 km/h

  • 03 Jan 2019 1°C 0°C
  • 04 Jan 2019 6°C -1°C